Blaty kuchenne - spiek, konglomerat, granit, laminat

Spiek kwarcowy

Spiek powstaje pod bardzo wysokim ciśnieniem i temperaturą, przez co jest praktycznie nieporowaty. Nie boi się gorących garnków, soku z cytryny, wina ani czerwonych buraków. W praktyce to blat, którego nie trzeba pilnować.

Dostępny jest w bardzo cienkich grubościach, co pozwala uzyskać efekt lekkiej krawędzi. Wymaga precyzyjnej obróbki, dlatego zamawia się go po pomiarze zamontowanych korpusów.

Konglomerat kwarcowy

Konglomerat to kruszywo kwarcowe związane żywicą. Ma równy, powtarzalny rysunek i szeroką paletę kolorów, w tym wzory naśladujące marmur. Jest twardy i nieporowaty, więc nie wymaga impregnacji.

Ma jedno ograniczenie: żywica nie znosi bardzo wysokiej temperatury. Gorący garnek trzeba stawiać na podkładce. Poza tym to najbardziej uniwersalny materiał na blat kuchenny.

Granit i kwarcyt naturalny

Kamień naturalny ma rysunek, którego nie da się powtórzyć - każda płyta jest inna. Granit jest bardzo twardy i odporny na temperaturę. Kwarcyt daje efekt zbliżony do marmuru, ale jest od niego znacznie odporniejszy.

Kamień naturalny wymaga impregnacji, którą powtarza się co kilka lat. Płytę warto obejrzeć w składzie przed cięciem, bo zdjęcie nie oddaje skali rysunku.

Laminat

Blat laminowany to najtańsze rozwiązanie i przy dobrej jakości rdzeniu może służyć wiele lat. Nowoczesne dekory dobrze odwzorowują kamień i drewno, a grubość 38 mm daje solidny wygląd.

Słabym punktem są krawędzie i wycięcia - w miejscu zlewu i płyty grzewczej trzeba zadbać o szczelność, żeby woda nie dostała się do rdzenia.

Grubość, krawędź i połączenia

Grubość widoczna to element stylistyczny: cienka krawędź (12-20 mm) daje efekt lekkości, gruby pas (40-60 mm) - solidności. W kamieniu grubość uzyskuje się przez podklejenie pasa, nie przez pełną płytę.

Przy długich ciągach nie da się uniknąć łączenia płyt. Miejsce łączenia planujemy poza strefą zlewu i płyty, najlepiej w narożniku, gdzie jest najmniej widoczne.